Mijn ouders zijn kwaad (deel 1)

Ik wist dat het ervan zou komen, maar nu het er is, ben ik er toch behoorlijk overstuur van. Mijn ouders zijn kwaad vanwege mijn boek.

Dat boek gaat over de gelijkenissen tussen een fictieve versie van mijzelf en een fictieve versie van mijn vader: twee immigranten die een gezin kregen in een ander land maar terug bleven verlangen naar hun geboorteland. Het is geen memoir, er staat duidelijk ‘roman’ op de voorkant, maar toch zijn mijn ouders boos.

Dat waren ze al toen ze er twee of drie jaar geleden lucht van kregen. ‘Ik ben bang dat het moddergooien wordt,’ zei ze mijn moeder. Toen ik in 2019 zei dat ik mijn vader voor het eerst in meer dan vijftien jaar weer eens wilde opzoeken, wilde ze dat dwarsbomen. ‘Daar komt ruzie van. Ik heb liever dat je in Amerika blijft.’

Zo gaat het in mijn familie: het verleden wordt doodgezwegen, in de hoop dat alles vergeten wordt. Waarschijnlijk zal mijn moeder ook niet blij zijn met deze column. Naar mijn weten heeft ze geen Facebook-account, maar toch komen haar links en rechts dingen ter ore. Zo kwam een Turkse journalist deze week achter de naam van mijn vader. Hij belde hem en zei dat ik vreselijke verhalen over hem heb verteld.

‘We schrokken ons rot,’ kwam een WhatsApp bericht van mijn moeder. ‘Hoe jij je jeugd en de rol van je vader neerzet. Wat een vuile was gooi je op straat zeg. Je zet pa op een vreselijke manier voor lul.’

In het boek zegt mijn zus: ‘Als ze niet wil dat je opschrijft wat er allemaal is voorgevallen, had ze het niet moeten laten gebeuren. Kom op nou!’ Toch bleef ik achter met een naar gevoel. 

Hoeveel mag je loslaten over de rol die andere mensen in jouw leven innemen? Mijn graadmeter tijdens het schrijven is altijd geweest: ik mag alles vertellen dat directe betrekking heeft op mij. En ook dit: ik moet voor mezelf weten waarom ik dingen wil vertellen. Niet om mijn ouderlijk nest te bevuilen. Niet om af te rekenen met mijn vader, maar juist om de leegte die inmiddels bijna twintig jaar tussen ons bestaat in te vullen.

Is het geen liefdevol gebaar als een zoon zijn vader wil begrijpen?

‘Het is je moeder die zegt dat ze boos is, hè?’ zegt mijn vrouw. ‘Je hebt geen idee wat je vader hiervan denkt. Eigenlijk zou je hem moeten bellen.’

Wordt vervolgd…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *